wizytówki online

Savoir – vivre – zwrot pochodzący z języka francuskiego. Zawiera dwa czasowniki w bezokoliczniku, tj. savoir – umieć, potrafić oraz vivre – żyć. W połączeniu tworzą druk wizytówek, jakie wolno rozumieć jako znajomość obyczajów oraz form towarzyskich, natomiast też jako umiejętność postępowania oraz radzenia sobie w przeróżnych złożonych sytuacjach życiowych.

Idealne obyczaje to nie jedynie kwestia tego kto komu się przedstawia pierwszy czy owego kto komu powinien ustąpić miejsca w tramwaju lub autobusie. To także kwestia kultury języka, stroju, zachowania przy stole. Savoir vivre stał się jednym z najważniejszych wyznaczników profesjonalizmu firmy. Umiejętność właściwego zachowania się w każdej sytuacji przestała być już umiejętnością pożądaną, stała się potrzebą. Biznesowy savoir-vivre obowiązuje zarówno podczas spotkań biznesowych kiedy a także towarzyskich, natomiast znajomość zasad międzynarodowej wizytówki ułatwia znaleźć się w wszelkiej, nawet najtrudniejszej sytuacji.
W kontaktach służbowych, biznesowych i w pracy trzeba przestrzegać następujących zasad:
· Przestrzegajmy hierarchii – przywileje jak również względy zarezerwowane są głownie dla osób zajmujących wyższą pozycję w firmie, bez względu na płeć a także wiek,
· ubiór stosowny do sytuacji,
· ograniczmy tytułowanie współpracowników per „panie prezesie” – zdradza to kompleksy oraz poczucie niskiej wartości,
· zachowajmy punktualność – nie spóźniamy się, ani nie przychodzimy za wcześnie na umówione spotkania,
· ograniczenie rozmów przez telefon komórkowy, chyba, że mają one charakter służbowy – powinny być one krótkie jak również nie mogą przeszkadzać innym,
· jeżeli jemy w pracy, to róbmy to ładnie wizytówki a także zostawiajmy po sobie porządek,
· podczas służbowych lunchów, obiadów, kolacji, na które jesteśmy zaproszeni, nie zamawiajmy najdroższych dań z karty, chyba, że gospodarz wyraźnie nam to sugeruje,
· starajmy się opanować emocje, nie okazujmy ich,
· sprawy „pozasłużbowe” pozostawmy w domu, nie przenośmy ich na łono firmy.

Najczęściej stosowanie zasad dobrego zachowania na płaszczyźnie zawodowej wiąże się z przestrzeganiem punktualności, witaniem się, przedstawianiem siebie jak również innych ludzi, zajmowaniem miejsc w pomieszczeniach a także w samochodzie, prowadzeniem rozmów.
Problemem w stosunkach służbowych może być w wielu przypadkach ustalanie, kto jest ważniejszy w danej sytuacji. Ustalając hierarchię osób wypada kierować się następującymi zasadami:
1. Osoba stojąca ma przewagę nad idącymi bądź jadącymi, dlatego osoby idące bądź jadące winny się pierwsze kłaniać.
2. Zasada płci – kobieta otrzymuje wizytówki przewagę za płeć, czasami kobieta nie pożąda z owego korzystać a także w owym czasie mężczyźni mogą czuć się zwolnieni z obowiązku przestrzegania tej reguły.
3. Zasada wieku – mówi ona, iż starszy może być ważniejszy niż młodszy. Ważna bywa też przynależność do pokoleń. Na przykład, jak w tramwaju do jednego wolnego miejsca idzie młoda kobieta i starszy mężczyzna, to on może być ważniejszy jak również ma pierwszeństwo.
PUNKTUALNOŚĆ

W kontaktach biurowych punktualność ma wybitnie ogromne znaczenie. Spóźnienie powinno występować wyłącznie w nadzwyczajnej sytuacji, natomiast spóźniony musi przeprosić a także krótko usprawiedliwić swoje spóźnienie. Jak spóźnienie dotyczy zebrania, przeprosiny i usprawiedliwienie winny być przekazane gospodarzowi spotkania w czasie przerwy (nie przerywamy obrad). Także przybywanie na spotkanie zbyt wcześnie nie jest idealne.

PRZYWITANIE

Podczas witania znaczące bywa to, kto wita pierwszy, kto wstaje, zdejmuje rękawiczki, odbiera ubranie, pomaga się ubrać oraz rozebrać. Obowiązują tu proste zasady:

1. Kobieta nie wstaje, kiedy wita się z mężczyzną,
2. O ile kobieta wita się z kobietą w zbliżonym wieku, wystarczy, iż lekko się podniesie,
3. Mężczyźni przy powitaniu zawsze wstają,

Wystarczające bywa powitanie słowne, podanie ręki nie może być obowiązkowe, mimo iż jest popularne wizytówki. O ile chodzi o podawanie ręki, obowiązują następujące zasady:

1. Przy podawaniu ręki obowiązują zasady odwrotne niż przy pozdrawianiu, czyli: kobieta podaje rękę mężczyźnie, starszy młodszemu, przełożony podwładnemu, osoba o wyższym prestiżu osobie mniej dostojnej,
2. Nie wypada podawać ręki poprzez biurko bądź przez stół, zawsze trzeba wyjść zza biurka,
3. Dłoń do uścisku należy wyciągnąć przed siebie, ścisnąć ją umiarkowanie,
4. Nie ma obowiązku zdejmowania rękawiczek, chyba iż partner zrobił to pierwszy,
5. Mężczyźni nie powinni podawać ręki na siedząco, powinni wstać,
6. Kobiety zwykle podają rękę siedząc, wstają, witając się ze przede wszystkim dostojnym gościem lub kobietą dużo starszą,

Uczestniczy spotkań w interesach powinni się znać, muszą więc być sobie przedstawieni wizytówki. Osobami upoważnionymi do przedstawiania sobie uczestników spotkania są mistrz ceremonii, radca protokołu lub gospodarz spotkania. Jeśli na spotkaniu nie ma osoby upoważnionej do prezentacji, to trzeba przedstawić się samemu. Jeżeli może być to spotkanie służbowe, zawsze należy jeszcze dodać zawód bądź stanowisko i nazwę reprezentowanej firmy. Znaczące może być, aby przy przedstawianiu nie podawać swoich tytułów. Tytuły przedstawianych osób zdoła podawać wyłącznie osoba, jaka dokonuje prezentacji. Tytułowanie jest wyrazem szacunku jak również kultury. Wyróżnia się cztery rodzaje tytułów:

1. Naukowe – profesor, docent, doktor habilitowany, doktor,
2. Zawodowe – magister, inżynier, licencjat,
3. Kurtuazyjne –
4. Rodowe.
Źródłem tytułów zawodowych może być wykształcenie, nie mają one natomiast rangi naukowej. Tytuły zawodowe wiążą się również z zajmowanym stanowiskiem. Nadzwyczajną rolę odgrywają tu stanowiska kierownicze. Mówi się „kobieta dyrektor”, „panie prezesie”, „panie kierowniku”. Tytułując kogoś w rozmowie, powinno się zwracać spostrzeżenie na to, ażeby pomijać składnik tytułu zawodowego obniżającego rangę rozmówcy. Do zastępcy dyrektora mówi się „panie dyrektorze”, do wiceministra „panie ministrze”. W sytuacji, kiedy ktoś zajmuje stanowisko „niekierownicze”, typowo nie używa się tytułów zawodowych, gdyż brzmią one źle np. sekretarka, asystentka. Do osób tych wypada zwracać się pan/pani, dodając imię czy nazwisko.
Tytuły kurtuazyjne to wyraz szacunku wobec poniektórych ludzi, np. do nauczycieli w szkole średniej mówi się tradycyjnie panie profesorze, mimo że dany nauczyciel profesorem nie może być.
Tytuły rodowe używane są dziś rzadko. Można ich niemniej jednak używać jako form grzecznościowych, np. hrabia.

ZAJMOWANIE MIEJSC W POMIESZCZENIACH
Nadzwyczaj znaczące podczas imprez okolicznościowych czy spotkań biznesowych jest sposób zajmowania miejsc w pomieszczeniach. Etykieta sztywno to reguluje. I tak gość zajmuje miejsce wskazane przez gospodarza, który swoje miejsce zajmuje dopiero wówczas, gdy gość usiądzie. Ich miejsca nie powinny być ulokowane po przeciwnych stronach biurka czy stołu. O ile w spotkaniu uczestniczy większa ilość ludzi, na stole przy każdym krześle powinna znajdować się kartka z nazwiskiem osoby, jaka winna zająć dane miejsce.

WYMIANA WIZYTÓWEK
Kolejnym wybitnie znaczącym składnikiem spotkań biznesowych bywa wymiana wizytówek. Również tu powszechnie przyjęte są następujące zasady:
1. Wymiana wizytówek następuje na koniec negocjacje. Wyjątkiem są służbowe spotkania. Tu wręcza się je w wielu przypadkach na wstępie,
2. Można poprosić kogoś o jego wizytówkę dopiero wtedy, jak samemu się swoją wcześniej ofiarowało,
3. Nie trzeba prosić o wizytówkę osoby stojącej w hierarchii służbowej wyżej. Wypada zaczekać, aż owa osoba sama zaproponuje wymianę,
4. Zdobytą wizytówkę najpierw wypada przeczytać, później można ją schować,
5. Wizytówki otrzymanej na początku biznesowego spotkania nie trzeba chować do portfela bądź kieszeni. Można ją włożyć np. do służbowego notesu czy odłożyć na stół, a dopiero po spotkaniu schować,
6. Nowo poznanej osobie należy dać jedynie jedną wizytówkę. Pozostawienie kilku zdoła oznaczać, iż liczymy na przekazanie ich innym osobom. Mogłoby to być źle odebrane,
7. Dopiski winno się robić na wierzchu wizytówki, na odwrocie można skończyć.

KORZYSTANIE Z TELEFONU PODCZAS SPOTKAŃ
Savoir-vivre „reguluje” także sposób korzystania z telefonu. Wyróżnia się następujące zasady:
1. Wyłączać trzeba telefon w czasie spotkania, w kinie, teatrze bądź na koncercie,
2. Odbieraj go wolno zaledwie w owym czasie, gdy wolno rozmawiać,
3. Jeżeli telefon zadzwoni np. w autobusie – rozmawiać powinno się krótko, ściszonym głosem, jeżeli w sklepie – należy wyjść na zewnątrz, w restauracji (kiedy musimy tę rozmowę odbyć) – przeprosić swoje towarzystwo i na chwilę wyjść,
4. Trzeba ustawić dzwonek telefonu tak, iżby jego dźwięk nie stawiał na baczność całego otoczenia,
5. Nie powinno się odbierać cudzej „komórki” (nawet służbowej w pracy), chyba iż właściciel nas do owego upoważni,
6. Jeżeli ktoś dzwoni na nasz prywatny telefon, nie musimy się przedstawiać, kiedy na służbowy – zawsze tak.

W własnej pracy starałam się przedstawić najpoprawniejsze sytuacje oraz sposób odpowiedniego zachowania się w nich. Zgłębiając zasady dobrego wychowania unikniemy jakże niechcianych gaf jak również nie przemyślanych zachowań, będziemy dobrze odbierani, co wpłynie korzystnie na wizerunek nasz jak również naszej firmy. Trzeba jednak zaznaczyć, iż savoir-vivre nie zostały stworzone po to, aby nieść konflikty, więc nie traktujmy ich zbyt rygorystycznie. Pamiętajmy na domiar tego, że ważna bywa atmosfera, zaś nie tylko to, aby „wszystko przebiegało zgodnie z normami”. Naturalnym sprzymierzeńcem w uciążliwych chwilach może być poczucie humoru, które często staje się kołem ratunkowym.

Tags: , ,

Comments are closed.