wizytówka projekt

Savoir – vivre – zwrot pochodzący z języka francuskiego. Zawiera dwa czasowniki w bezokoliczniku, tj. savoir – umieć, potrafić oraz vivre – żyć. W połączeniu tworzą druk wizytówek, które wolno rozumieć jako znajomość obyczajów i form towarzyskich, zaś też jako umiejętność postępowania jak również radzenia sobie w różnorodnych złożonych sytuacjach życiowych.

Porządne obyczaje to nie tylko kwestia owego kto komu się przedstawia pierwszy lub owego kto komu winien ustąpić miejsca w tramwaju lub autobusie. To również kwestia kultury języka, stroju, zachowania przy stole. Savoir vivre stał się jednym z najważniejszych wyznaczników profesjonalizmu firmy. Umiejętność właściwego zachowania się w każdej sytuacji przestała być już umiejętnością pomyślną, stała się potrzebą. Biznesowy savoir-vivre obowiązuje też podczas spotkań biznesowych kiedy a także towarzyskich, natomiast znajomość zasad międzynarodowej wizytówki ułatwia odszukać się w wszelkiej, nawet najtrudniejszej sytuacji.
W kontaktach służbowych, biznesowych i w pracy trzeba przestrzegać następujących zasad:
· Przestrzegajmy hierarchii – przywileje a także względy zarezerwowane są głownie dla ludzi zajmujących wyższą pozycję w firmie, bez względu na płeć oraz wiek,
· ubiór stosowny do sytuacji,
· ograniczmy tytułowanie współpracowników per „panie prezesie” – zdradza to kompleksy oraz poczucie niskiej wartości,
· zachowajmy punktualność – nie spóźniamy się, ani nie przychodzimy za wcześnie na umówione spotkania,
· ograniczenie rozmów poprzez telefon komórkowy, chyba, iż mają one charakter służbowy – powinny być one krótkie a także nie zdołają przeszkadzać innym,
· o ile jemy w pracy, to róbmy to ładnie wizytówki jak również zostawiajmy po sobie porządek,
· podczas służbowych lunchów, obiadów, kolacji, na jakie jesteśmy zaproszeni, nie zamawiajmy najdroższych dań z karty, chyba, iż gospodarz wyraźnie nam to sugeruje,
· starajmy się opanować emocje, nie okazujmy ich,
· sprawy „pozasłużbowe” pozostawmy w domu, nie przenośmy ich na łono firmy.

Z reguły stosowanie zasad dobrego zachowania na płaszczyźnie zawodowej wiąże się z przestrzeganiem punktualności, witaniem się, przedstawianiem siebie oraz innych ludzi, zajmowaniem miejsc w pomieszczeniach jak również w samochodzie, prowadzeniem rozmów.
Problemem w stosunkach służbowych jest w wielu przypadkach ustalanie, kto bywa ważniejszy w danej sytuacji. Ustalając hierarchię osób należy kierować się następującymi zasadami:
1. Osoba stojąca ma przewagę nad idącymi czy jadącymi, zatem osoby idące lub jadące powinny się pierwsze kłaniać.
2. Zasada płci – pani otrzymuje wizytówki przewagę za płeć, czasami pani nie chce z owego korzystać a także wtenczas mężczyźni zdołają czuć się zwolnieni z obowiązku przestrzegania tej reguły.
3. Zasada wieku – mówi ona, iż starszy może być ważniejszy niż młodszy. Ważna może być zarówno przynależność do pokoleń. Na przykład, gdy w tramwaju do jednego wolnego miejsca idzie młoda kobieta i starszy mężczyzna, to on może być ważniejszy i ma pierwszeństwo.
PUNKTUALNOŚĆ

W kontaktach biurowych punktualność ma niesłychanie olbrzymie znaczenie. Spóźnienie winno występować tylko w wyjątkowej sytuacji, natomiast spóźniony musi przeprosić jak również krótko usprawiedliwić własne spóźnienie. Kiedy spóźnienie dotyczy zebrania, przeprosiny jak również usprawiedliwienie winny być przekazane gospodarzowi spotkania w czasie przerwy (nie przerywamy obrad). Zarówno przybywanie na spotkanie zbyt wcześnie nie może być właściwe.

PRZYWITANIE

Podczas witania znaczące bywa to, kto wita pierwszy, kto wstaje, zdejmuje rękawiczki, odbiera ubranie, pomaga się ubrać i rozebrać. Obowiązują tu proste zasady:

1. Pani nie wstaje, jak wita się z mężczyzną,
2. Jeżeli kobieta wita się z kobietą w zbliżonym wieku, wystarczy, że lekko się podniesie,
3. Mężczyźni przy powitaniu zawsze wstają,

Wystarczające może być powitanie słowne, podanie ręki nie jest obowiązkowe, mimo iż jest znane wizytówki. O ile chodzi o podawanie ręki, obowiązują następujące zasady:

1. Przy podawaniu ręki obowiązują zasady odwrotne niż przy pozdrawianiu, czyli: pani podaje rękę mężczyźnie, starszy młodszemu, przełożony podwładnemu, osoba o wyższym prestiżu osobie mniej dostojnej,
2. Nie trzeba podawać ręki przez biurko czy przez stół, zawsze wypada wyjść zza biurka,
3. Dłoń do uścisku wypada wyciągnąć przed siebie, ścisnąć ją umiarkowanie,
4. Nie ma obowiązku zdejmowania rękawiczek, chyba iż partner zrobił to pierwszy,
5. Mężczyźni nie powinni podawać ręki na siedząco, powinni wstać,
6. Kobiety normalnie podają rękę siedząc, wstają, witając się ze zwłaszcza dostojnym gościem czy kobietą ogromnie starszą,

Uczestniczy spotkań w interesach powinni się znać, muszą więc być sobie przedstawieni wizytówki. Osobami upoważnionymi do przedstawiania sobie uczestników spotkania są mistrz ceremonii, radca protokołu lub gospodarz spotkania. O ile na spotkaniu nie ma osoby upoważnionej do prezentacji, to trzeba przedstawić się samemu. Jeżeli może być to spotkanie służbowe, zawsze należy jeszcze dodać zawód czy stanowisko a także nazwę reprezentowanej firmy. Znaczące jest, ażeby przy przedstawianiu nie podawać swoich tytułów. Tytuły przedstawianych osób może podawać jedynie osoba, która dokonuje prezentacji. Tytułowanie może być wyrazem szacunku oraz kultury. Wyróżnia się cztery rodzaje tytułów:

1. Naukowe – profesor, docent, specjalista habilitowany, specjalista,
2. Zawodowe – magister, inżynier, licencjat,
3. Kurtuazyjne –
4. Rodowe.
Źródłem tytułów zawodowych jest wykształcenie, nie mają one jednak rangi naukowej. Tytuły zawodowe wiążą się również z zajmowanym stanowiskiem. Wyjątkową rolę odgrywają tu stanowiska kierownicze. Mówi się „pani dyrektor”, „panie prezesie”, „panie kierowniku”. Tytułując kogoś w rozmowie, winno się zwracać uwagę na to, by pomijać część tytułu zawodowego obniżającego rangę rozmówcy. Do zastępcy dyrektora mówi się „panie dyrektorze”, do wiceministra „panie ministrze”. W sytuacji, kiedy ktoś zajmuje stanowisko „niekierownicze”, zwykle nie używa się tytułów zawodowych, gdyż brzmią one źle np. sekretarka, asystentka. Do osób tych wypada zwracać się pan/pani, dodając imię czy nazwisko.
Tytuły kurtuazyjne to wyraz szacunku wobec poniektórych ludzi, np. do nauczycieli w szkole średniej mówi się tradycyjnie panie profesorze, mimo iż dany nauczyciel profesorem nie może być.
Tytuły rodowe używane są dzisiaj rzadko. Można ich jednak używać jako form grzecznościowych, np. hrabia.

ZAJMOWANIE MIEJSC W POMIESZCZENIACH
Niesłychanie ważne podczas imprez okolicznościowych czy spotkań biznesowych może być sposób zajmowania miejsc w pomieszczeniach. Etykieta sztywno to reguluje. I tak gość zajmuje miejsce wymienione poprzez gospodarza, który własne miejsce zajmuje dopiero wtenczas, kiedy gość usiądzie. Ich miejsca nie powinny być ulokowane po przeciwnych stronach biurka lub stołu. O ile w spotkaniu uczestniczy większa ilość osób, na stole przy wszelkim krześle powinna znajdować się kartka z nazwiskiem osoby, która winna zająć dane miejsce.

WYMIANA WIZYTÓWEK
Kolejnym bardzo znaczącym składnikiem spotkań biznesowych bywa wymiana wizytówek. Zarówno tu powszechnie przyjęte są następujące zasady:
1. Wymiana wizytówek następuje na koniec rozmowy. Wyjątkiem są służbowe spotkania. Tu wręcza się je raz za razem na wstępie,
2. Można poprosić kogoś o jego wizytówkę dopiero w owym czasie, gdy samemu się swoją uprzednio ofiarowało,
3. Nie należy prosić o wizytówkę osoby stojącej w hierarchii służbowej wyżej. Wypada zaczekać, aż ta osoba sama zaproponuje wymianę,
4. Pozyskaną wizytówkę najpierw wypada przeczytać, później można ją schować,
5. Wizytówki zdobytej na początku biznesowego spotkania nie wypada chować do portfela lub kieszeni. Można ją włożyć np. do służbowego notesu czy odłożyć na stół, zaś dopiero po spotkaniu schować,
6. Nowo poznanej osobie wypada dać wyłącznie jedną wizytówkę. Pozostawienie kilku zdoła oznaczać, że liczymy na przekazanie ich innym osobom. Zdołałoby to być źle odebrane,
7. Dopiski winno się robić na wierzchu wizytówki, na odwrocie można skończyć.

KORZYSTANIE Z TELEFONU PODCZAS SPOTKAŃ
Savoir-vivre „reguluje” też sposób korzystania z telefonu. Wyróżnia się następujące zasady:
1. Wyłączać trzeba telefon w okresie spotkania, w kinie, teatrze bądź na koncercie,
2. Odbieraj go można zaledwie wtedy, jak można rozmawiać,
3. Jeżeli telefon zadzwoni np. w autobusie – rozmawiać powinno się krótko, ściszonym głosem, o ile w sklepie – trzeba wyjść na zewnątrz, w restauracji (gdy musimy tę rozmowę odbyć) – przeprosić własne towarzystwo oraz na chwilę wyjść,
4. Wypada ustawić dzwonek telefonu tak, aby jego dźwięk nie stawiał na baczność całego otoczenia,
5. Nie powinno się odbierać cudzej „komórki” (nawet służbowej w pracy), chyba iż posiadacz nas do tego upoważni,
6. Jeśli ktoś dzwoni na nasz własny telefon, nie musimy się przedstawiać, jak na służbowy – zawsze tak.

W własnej pracy starałam się przedstawić najważniejsze sytuacje jak również sposób poprawnego zachowania się w nich. Zgłębiając zasady dobrego wychowania unikniemy jakże niechcianych gaf a także nie przemyślanych zachowań, będziemy dobrze odbierani, co wpłynie korzystnie na wizerunek nasz a także naszej firmy. Należy jednakże zaznaczyć, iż savoir-vivre nie zostały stworzone po to, aby przynosić konflikty, więc nie traktujmy ich zbyt rygorystycznie. Pamiętajmy na dodatek, iż ważna bywa atmosfera, natomiast nie jedynie to, ażeby „wszystko przebiegało zgodnie z normami”. Naturalnym sprzymierzeńcem w uciążliwych chwilach bywa poczucie humoru, które częstokroć staje się kołem ratunkowym.

Tags: , ,

Comments are closed.